Իր կոչմանը հավատարիմ. Հռիփսիմե Սինանյան

Հռիփսիմե Սինանյանը խորհրդային տարիներին Հայաստանում առաջինն էր, ով արժանացավ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի բարձր կոչմանը և նրա անունը ոսկե տառերով գրվեց Հայաստանի Հանրապետության առողջապահության պատմության էջերում:

Համեստ, ծայրագույն աշխատասեր, գթառատ, բծախնդրության հասնող պարտաճանաչ. այսպես էին բնորոշում Հռիփսիմե Սինանյանին նրա ժամանակակիցները, գործընկերները և բազում հիվանդները, ովքեր այսօր էլ հիշում և գնահատում են նրան: «Միակ թերությունը Ձեր համեստությունն է», մեծարման երեկոյին նշել էին նրա գործընկերները:

Հռիփսիմե Սինանյանը ծնվել է Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրում քաղաքում: Ընտանիքը, մի կերպ խուսափելով եղեռնից, բնակություն է հաստատում Արևելյան Հայաստանում, ամիսներ շարունակ շատ գաղթականների հետ Էջմիածնի Մայր տաճարի, Սուրբ Հռիփսիմեի վանքի պատերի մոտ գիշերելուց հետո տեղափոխվում է Երևան, այնուհետև Բաքու, որտեղից էլ ավագ դուստրը` Հռիփսիմեն, գերազանցությամբ ավարտելով միջնակարգը, գալիս է Երևան ուսումը շարունակելու նպատակով:

Մասնագիտություններ կան, որոնք, ասես, ի վերուստ են տրված մարդուն և ուղղորդում են նրան ամբողջ կյանքում: Հռիփսիմեի անչափ բարությունը, բնածին գթառատությունը, ուրիշի ցավը զգալու և ամոքելու ունակությունն ու կարողությունը նրան տանում են բժշկական ինստիտուտ: Գերազանցությամբ ավարտելով ինստիտուտը` երիտասարդ մասնագետն աշխատանքի է անցնում Հոկտեմբերյանի շրջանի Մեծ Շահրիհատ գյուղի տրոպիկական կայանում: Այդ տարիներին Հայաստանում մոլեգնում էր տիֆի, մալարիայի համաճարակը և Հռիփսիմեն ուժերի գերագույն լարումով, ինքնամոռաց մասնակցում է համաճարակի վերացման պայքարին: 

Մեծ էր երիտասարդ բժշկուհու ցանկությունը` խորանալ բժշկագիտության ոլորտում և որպես ասպիրանտ սկսում է սովորել ինստիտուտի հոսպիտալ թերապիայի ամբիոնում: Սակայն Հայրենական մեծ պատերազմը փոխում է բոլոր ծրագրերը և Հռիփսիմեն կամավոր մեկնում է Էջմիածին, ստանձնում նորաբաց զինվորական հոսպիտալի թերապևտիկ բաժանմունքի վարիչի պարտականությունը և պատերազմի հինգ տարիների ընթացքում բարեխղճորեն ծառայում Հայրենիքին: Այստեղ ի հայտ են գալիս և ձևավորվում բժշկուհու կազմակերպչական ունակություններն ու նրա բնատուր հոգատարությունն ու գթասրտությունը ֆիզիկապես և հոգեպես ապաքինում են շատ ու շատ վիրավոր զինվորների, վերադարձնում նրանց ապրելու հավատը: Հռիփսիմեն նրանց համար ոչ միայն բուժող բժիշկ էր, այլև հոգատար քույր, բարեկամ, օգնում էր նրանց իր գիտելիքներով, իմաստնությամբ, փորձով, գթությամբ և անսահման բարի խոսքով ու սրտով: Ինչպես հիշում էին նրա ընկերները, Հռիփսիմեն իր սուղ միջոցներից, իրեն հատկացված օրաբաժինը տալիս էր ծանր հիվանդներին, գիշերով դնում նրանց սեղանիկներին, թաքուն, որ ոչ-ոք չտեսնի և չհրաժարվի:

Հայրենական պատերազմի ավարտից հետո, Հռիփսիմեն վերադառնում է ամբիոն: Սակայն պատերազմի տարիներին ձեռք բերած բուժական, գիտական և կազմակերպչական հարուստ փորձն ու գիտելիքները նա որոշում է կիրառել պրակտիկայում և աշխատանքի է ընդունվում Հանրապետական կլինիկական հիվանդանոց, ստանձնում 3-րդ թերապևտիկ, այնուհետև սրտաբանական բաժանմունքի ղեկավարությունը: Նա տարիներ շարունակ անձնվիրաբար և անշահախնդրորեն ծառայել է իր ժողովրդին, գիշերներ լուսացրել իր հիվանդների մահիճների մոտ, եղել նրանց անփոխարինելի և հավատարիմ բժիշկն ու խորհրդատուն: Նա անսահման նվիրված էր իր գործին: 

Եվ ըստ արժանվույն գնահատվում է Հռիփսիմե Սինանյանի անձնվեր աշխատանքը. նա արժանանում է բժշկի ամենաբարձր և պարտավորեցնող կոչումներից մեկին` Հանրապետության վաստակավոր բժշկի պատվավոր կոչմանը:

Հայրենիքը բարձր է գնահատում Հռիփսիմե Սինանյանի ծառայությունները և նա արժանանում է կառավարական մի շարք պարգևների` «Առողջապահության գերազանցիկի» կրծքանշան, Խորհրդային Միության Նախարարների խորհուրդը Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ անձնվեր և անձնազոհ աշխատանքի համար պարգևատրում է նրան.«1941-1945թթ. Հայրենական մեծ պարերազմի տարիներին անձնվեր աշխատանքի համար»,«1941-1945թթ. Հայրենական մեծ պարերազմի տարիներին Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» շքանշաններով: Եվ, վերջապես, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչում` Լենինի շքանշանով և Մուրճ ու մանգաղ ոսկե շքանշանով: Նրա անունն ընդմիշտ գրանցվում է Հանրապետական կլինիկական հիվանդանոցի Պատվո գրքում:«Մենք` ժամանակակիցներս ջերմ հուզմունքով ենք հիշում Հռիփսիմե Սինանյանի երջանիկ և մի փոքր շփոթված հայացքը կառավարական այդ մեծ պարգևների հանձման օրը, որոնց նա արժանացել է անձնուրաց աշխատանքի շնորհիվ,- հիշում են նրա այն տարիների երիտասարդ գործընկերները:- Շատերը կընդունեն իրենց համար նշանաբան` աշխատել, ապրել, ստեղծագործել Սինանյանի նվիրումով»:  

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ